Innlegg

REKTOR: Sigbjørn Sødal blir ny rektor på NLA. FOTO: Brit Rønningen

Ny NLA-rektor: – Vi trenger verdibaserte høyskoler

Sigbjørn Sødal blir NLAs første rektor som verken er teolog eller pedagog. Konstituert rektor Egil Morland tror det kan være sunt for NLA.

BERGEN:Jeg har med Egil Morland slik at du kan få en kommentar fra ham også, sier Sigbjørn Sødal.

Påtroppende rektor og konstituert rektor tar imot sambåndet.no på NLA Høgskolen i Sandviken. De to har tatt seg tid i en pause i et møte. Planen er egentlig å intervjue Sødal som begynner som rektor på NLA i august, slik at folk kan bli litt mer kjent med ham, men en kommentar fra konstituert rektor skader ikke.

Musikkfamilie
Jeg er en sørlending, fra Kristiansand, og kommer fra et kristent hjem og fra en musikkfamilie, starter Sødal.

Både mor og far var musikkpedagoger, og begge søsknene er organister. Selv har han i perioder vært utøvende klassisk musiker på deltid, blant annet som cellist i Trondheim Symfoniorkester og sanger i Kristiansand Solistensemble. Han har også vært involvert i musikk i forskjellige kristne sammenhenger i Den norske kirke, Normisjon og i Den evangelisk-lutherske frikirke i Kristiansand.

Sprang
For tiden jobber han som professor i samfunnsøkonomi på Handelshøyskolen ved Universitetet i Agder.

Det blir et spennende sprang fra en statlig til en privat institusjon, synes Sødal med tanke på overgangen fra sin nåværende stilling til rektorstilling ved en privat kristen høyskole. Han legger til: 

Det er dristig av NLA å tilsette en rektor utenfra.

Men han er ikke bare samfunnsøkonom. Opprinnelig er han utdannet sivilingeniør i fysikk og matematikk fra Norges Tekniske Høgskole (NTNU), og han har musikk mellomfag og kristendomskunnskap grunnfag.

MUSIKK: Musikk betyr mye for Sigbjørn Sødal. FOTO: Brit Rønningen

Meningsfylt
– Hvorfor vil du bli rektor på NLA?

Jeg kom frem til at dette må være noe av det mest meningsfylte jeg kan gjøre nå, og jeg har alltid støttet visjonen til NLA. Det er viktig med verdibaserte institusjoner.

– Hva vil du som rektor på NLA?

Først må jeg bli mer kjent. Det er mye fint å bygge på, så jeg har ikke tenkt å starte en revolusjon. Jeg er spent på det å jobbe sammen og håper at jeg er en lagspiller. Kanskje kan erfaringene fra statlige institusjoner bli nyttige.

Utenfra
Han er en god teolog og pedagog, skyter Morland inn.

Jeg er ikke teolog, protesterer Sødal og fortsetter:

Det er spesielt at det ikke er en teolog eller pedagog som blir ansatt i stillingen. Jeg tror jeg er den første.

Det er første gang, bekrefter Morland.

Morland tror ikke det er noe problem.

Jeg tror det er veldig sunt å få blikket utenfra. Det er en fordel for både NLA og for ham å gjøre seg kjent med hverandre, sier Morland.

Mangfold
– Hva tenker du om NLAs fremtid som verdibasert skole med konservative eiere?

NLAs profil og verdier er noe jeg deler. Vi trenger institusjoner som NLA på grunn av endringene i samfunnet, et samfunn som blir mer sekularisert. Dette har også med mangfoldstanken å gjøre. De statlige universitetene og høyskolene blir større og mer dominerende. Private kristne høyskoler som tar særlig ansvar for kristne verdier, er viktig. Det trengs alternative stemmer også i form av studietilbud, svarer Sødal.

Debatt
– Hva tenker du om akademisk frihet for ansatte på NLA med tanke på at høyskolen må forholde seg til eiere og et verdidokument?

Jeg registrerer at har vært debatt om det, men jeg vil ikke gå inn i den.

Vi arbeider med saken, kommer det fra Egil Morland før han reiser seg og må gå inn på møtet igjen.

Tro
Sødal har litt mer tid til sambåndet.no, men den holder på å renne ut. Så det gjelder å få spurt ham om hans tro mens anledningen er der.

Jeg er en tradisjonell kristen som har opplevd lavkirkelighet og et rikt kulturliv i en skjønn forening. Jeg har alltid hatt en kristen tro som jeg har vært stø og trygg i. Det gir den største mening i tilværelsen. Det er vanskelig for meg å forestille meg et liv uten. Så er det også viktig med respekt for de som tenker og ser annerledes på ting enn det jeg gjør.

– Ja, i jobben på Universitetet i Agder er du vel vant til å møte folk som ser annerledes på ting enn det du gjør?

I fagmiljøet har jeg jobbet med muslimer, jøder, human-etikere, kommunister. Jeg har aldri lagt skjul på troen i møte med andre som er annerledes enn meg, men respekt for hverandre må vi ha, og kjærlighet, sier Sigbjørn Sødal.

Og nå må nye-rektoren avslutte. Et møte kaller.

ENDT ÅREMÅL: Erik Waaler slutter som rektor ved NLA Høgskolen 1. februar og går tilbake til stillingen som førsteamanuensis. FOTO: NLA HØGSKOLEN

Rektor-skifte på NLA

Erik Waaler slutter som rektor ved misjonseide NLA Høgskolen 1. februar og går tilbake til stillingen som førsteamanuensis. Professor Egil Morland er konstituert som rektor fra samme dato.

‘- Mitt åremål på fem år er ferdig 31. januar, og det var fem år som var avtalen da jeg tiltrådte som rektor, sier Erik Waaler til sambåndet.no. 

21. mai 2014 ble de ansatte ved NLA, ifølge avisen Dagen, informert om at daværende prorektor for forskning, Erik Waaaler, var ansatt som Bjarne Kvams etterfølger. En enstemmig beslutning fra styret lå bak.

Waaler tok sin doktorgrad i Det nye testamentet ved Menighetsfakultetet i 2005. Han har tidligere vært misjonær for Norsk luthersk misjonssamband i Indonesia og Singapore.  Waaler startet sin karriere ved NLA i 1995, da han begynte som stipendiat. I 2010 ble han forskningsleder ved NLA Høgskolen.

Forskningspermisjon

– Jeg kunne ha søkt om forlenget åremål, men det har jeg ikke ønsket. I stedet ønsker jeg å gjøre noe mer rent faglig, sier Waaler til sambåndet.no.

Erik Waaler har blant annet jobbet med tolkningsteori, det vil si hva som skjer når en bestemt tekst leses i en ny kontekst eller sammenheng. Det som da kan skje, er at teksten får en annen mening enn den opprinnelig hadde. Dette finnes det ifølge Waaler mange eksempler på. 

I tillegg har Waaler jobbet med paulinsk teologi, noe han blant annet fikk skrevet en del om mens han var misjonær i Indonesia.

– Jeg ønsker å arbeide videre med dette og går inn i et år med forskningspermisjon før jeg går tilbake til stillingen som førsteamanuensis i Det nye testamente, sier Erik Waaler.

Konstituert

Professor ved NLA, Egil Morland, er konstituert som rektor fram til sommeren eller inntil det er ansatt en person fast i stillingen. Morland forteller til sambåndet.no at han egentlig skulle gått av med pensjon i mars ettersom han da blir 70 år. 

– Så dette blir en ekstrarunde. Når Erik Waalers åremål går ut 1. februar og det ikke er ansatt en ny, er jeg blitt oppfordret til å ta stafettpinnen videre en kort periode. Senest ved semesterstart høsten 2020 bør en ha en permanent løsning på plass, sier Morland.

Egil Morland var rektor ved NLA Høgskolen fra 2004 til 2010 og har dermed betydelig erfaring med å lede en høgskole.

– Jeg opplever det som en stor tillitseklæring å bli spurt, og jeg går inn i oppgavene med frimodighet. Vi har et godt lederteam på plass, og jeg vil få gode medarbeidere, sier Morland.

«Reelt stykke arbeid»

Den påtroppende rektoren er klar på at det er «et reelt stykke arbeid som skal gjøres» i den perioden han skal være konstituert.

– Det er en del utfordringer vi må ta tak i og lande. NLA har hatt en så sterk studentvekst at en av utfordringene er å få rekruttert nok lærerkrefter. Dersom vi ikke greier det, kan ikke veksten fortsette, poengterer Morland.

NLA Høgskolen har studiesteder i Bergen, Oslo og Kristiansand og har i dag over 2 700 studenter og 270 ansatte.

– Kan den uroen som har vært rundt NLA Høgskolen i høst, ha svekket skolens omdømme og dermed gjøre det vanskeligere å rekruttere?

– Det ser jeg ikke se bort fra, selv om jeg ikke kjenner til at noen har trukket søknadene sin som følge av det, sier Morland, som også understreker at det er nesten en måned til han skal tiltre.

Mens Erik Waaler nå ser fram til å gå inn i forskningsfaglige oppgaver igjen, ser Egil Morland tilbake på det han beskriver som en fantastisk periode etter at han sluttet som rektor, en periode der han også bevisst holdt seg borte fra en del interne diskusjoner.

– Først var det doktorgrad, så fikk jeg publisert mye, og så ble jeg professor, oppsummerer Morland.

Optimistisk styreleder

sambåndet.no har også vært i kontakt med styreleder Knut Espeland for å få hans syn på prosessen med å rekruttere ny rektor. Visindi skal bistå i dette arbeidet.

– Vi tror dette er en stilling som er motiverende og givende for den riktige kandidaten. Vi håper derfor prosessen skal lede frem til den beste kandidaten som kan fylle rollen som rektor på NLA Høgskolen. Det kan være krevende å rekruttere en toppleder, men vi er optimistiske til prosessen, sier Espeland.

– Hvilke personlige egenskaper ser dere etter?

– Vi ser etter en tydelig leder, som gir retning og som skaper entusiasme og samhold. Kandidaten må kjenne sektoren godt og identifisere seg med og motiveres av høgskolens verdigrunnlag.

– Hvordan tror dere at den siste tids uro rundt NLA vil påvirke prosessen med å rekruttere ny rektor?

– Det er selvsagt utfordrende med uroen som var i høst, men samtidig tror vi ikke dette har stor betydning for den rette kandidaten som er motivert til å drive NLA Høgskolen strategisk videre. Vi har god tro på at vi vil finne en kandidat som er motivert for dette oppdraget, sier styreleder Knut Espeland ved NLA Høgskolen.

KRITISK: – Det er nokre som må reorientere seg no og finne ut av kva ei folkekyrkje er, seier Egil Morland, delegat i Kyrkjemøtet frå Bjørgvin. Foto: Stein Gudvangen, KPK.

‘- Kyrkja tonar ned trua

Egil Morland meiner det no er lagt til rette for at Den norske kyrkja kan styrast frå kammerset til Åpen folkekirke.

Kyrkjemøtet 2019 blei avslutta måndag. Delegat Egil Morland frå Bjørgvin meiner også det er blitt stadfesta at det er blitt trongare for dei som ikkje er einige med Åpen folkekirke i synet på homofilt samliv.

– Åpen folkekirke bestemmer

– Kva hovudinntrykk sit du att med etter Kyrkjemøtet 2019?

– Eg synest det Alf Gjøsund i Vårt Land skriv, er ganske treffande når han seier dei bør legge ned Åpen folkekirke. I dette kyrkjemøtet såg vi at stemmetala jamnt over var dei same heile vegen og i dei fleste sakene, sjølv om det var nokre positive unnatak. Det tyder at det Åpen folkekirke har bestemt seg for, slik blir det, seier Morland i ei oppsummering til Kristelig Pressekontor.

Kyrkjemøtet vedtok måndag at dei lokale kyrkjelydane skal få mindre liturgisk fridom. Om dette seier Morland:

– Det er Kyrkjemøtet som vedtek om den nye liturgien skal innførast. Så må Kyrkjemøtet etter det vedtaket som no er gjort, seie om lokalkyrkjelyden i kvart einskildtilfelle skal få lov til å nytta den gamle liturgien, eller om dei må innføre den nye. Det er ikkje slik at Kyrkjemøtet ikkje har lov til å vedta dette, men spørsmålet er om fleirtalet vedkjenner seg at det no er eit nytt prinsipp som blir introdusert.

Meir sentralstyrt

– Ser vi med dette ei meir sentralstyrt kyrkje?

– Ja, og det ser vi også mellom anna ved at det skal vere direkte val til bispedømmeråd og kyrkjemøte. Det universelle er jo at det er eit indirekte system, der soknerådet vel representantar til bispedømmerådet, og at medlemene der er utsendingar til Kyrkjemøtet. Eit slikt system ville ha knekt Åpen folkekirke si makt, seier Morland.

Han meiner det no er duka for at Åpen folkekirke kan avgjere det meste bak lukka dører på sitt eige rom. Dette vart tydeleg på Kyrkjemøtet 2019.

Delegaten frå Bjørgvin meiner eit slikt system aldri ville vorte akseptert og sett på som demokratisk nokon annan stad, til dømes på fotballtinget.

– Det skulle ha tatt seg ut, seier han og legg til: – Men dette er ei av dei kampsakene eg har tapt.

Kyrkjeordning

I saka om kyrkjeordning argumenterte Morland for at lokalforsamlingane har rett til å velja kvafor liturgibøker dei tek i bruk. Vårt Land skriv at dette til no har vore opent for tolking i kyrkjelova, og at ein del forsamlingar har nytta seg av det for å unngå å ta i bruk liturgien for vigsel av likekjønna. Dette «holet» i lova er no tetta etter at Morland sitt forslag om å ha same lovtekst som i dag, falt med 27 mot 83 stemmer. 

– Dette endrar makttilhøvet mellom det nasjonale og det lokale planet og bryt med det som har vore praksis tidlegare, seier Morland til Vårt Land. 

Han gjorde seg gjeldande frå talarstolen i fleire av sakene som vart handsama på Kyrkjemøtet i Trondheim frå onsdag sist veke og fram til måndag.

– Ligg vigselssaka, slik du ser det, framleis bak vedtaka om auka sentralstyring?

– Eg vil ikkje seie at alt handlar om vigsel, men det dreier seg om ein generell teologi som freistar å tone ned den personlege trusdimensjonen ved det å høyre til i kyrkja.

– Ikkje plass til to syn

– Etter vrakinga av Helge S. Gaard som biskop i Stavanger og responsen frå kyrkerådsleiar Kristin Gunleiksrud Raaum på kritikken mot denne avgjerda – har vi i realiteten ei kyrkje der det er plass til to syn i vigselssaka og plass til lokale variasjonar i kyrkjelydane?

– Nei, det har vi slett ikkje, og eg er litt forundra over at dette ikkje har fått større konsekvensar i Stavanger, seier Morland.

Han syner til Stavanger-delegaten Jostein Ådna som under Kyrkjemøtet klaga over mangelen på handlingsrom for dei som står for mindretalet sitt syn i ekteskapssaka.

Les òg: Ei rådlaus kyrkje (kommentar).

Truga folkekyrkjeomgrep

– Kva konsekvensar vil desse utviklingstrekka få; blir det no sett fart i ein prosess der fleire melder seg ut av Den norske kyrkja og startar nye fellesskap?

– Det skjedde ikkje noko på dette kyrkjemøtet som straks vil føre til fleire utmeldingar, meiner Morland.

– Men noko nytt håp vart vel heller ikkje tent for det kyrkjelege mindretalet?

– Nei, det var det ikkje, og det kunne vore interessant å om nokon hadde undersøkt kor mange kyrkjemedlemer som har gått inn i andre trudomssamfunn. Kristenlivet i ein by som Kristiansand er til dømes dominert av dei frikyrkjelege.

Morland viser til at presten Trond Bakkevig i si tid definerte at ei folkekyrkje måtte ha minst halvparten av befolkninga som medlemer. Utviklinga har gjort at folkekyrkjeomgrepet, som jamvel ligg inne i grunnlova, no er truga. Eller så må det få eit nytt innhald.

– I Oslo er medlemstalet forlengst under 50 prosent, og tala for dåp og vigsel og jamvel for gravferder går kraftig ned, seier Morland.

Han indikerer at strategien til Åpen folkekirke er sårbar.

– Det er nokre som må reorientere seg no og finne ut av kva ei folkekyrkje er, seier han. KPK

Redigert for sambåndet.no av Petter Olsen

DÅP: "Det minste ein burde seia, var at udøypte medlemer ikke kan ha leiaroppgåver i forsamlinga", skriv NLA-professor Egil Morland. ILLUSTRASJONSFOTO: UNSPLASH.COM

Tru og dåp høyrer saman

ImF/NLM fortener ros for sitt utkast – no vedteke – til normallover for felles lokale forsamlingar for dei to. Så ulik som organisasjonstenking og -struktur er hos desse, er det godt gjort, skriv professor ved NLA Høgskolen, Egil Morland.

Det er mogleg at framlegg om samanslåing av desse organisasjonane, som kjem med ujamne mellomrom, aldri vil bli vedteke etter «læresamtalar» på topp-planet. Men det kan koma til å skje på grunn av praktiske røynsler på grunnplanet.

Eit par punkt i normallovene fortener ein kommentar. Eg ser eg ikkje bort i frå at det som eg kan stilla meg kritisk til, fordi det gjev signal eg ikkje likar, i realiteten – det vil seia: i høve til ein allereie etablert praksis lokalt – representerer ei markering i skjerpande retning.

Nokre veker før jul i 2018 skreiv eg ein artikkel i Dagen, der eg bar fram ein fundamental kritikk mot framlegget om ny kyrkjeordning for Den norske kyrkja (DNK) som Kyrkjemøtet skal vedta til våren. Eg karakteriserte framlegget som ei lite god blanding av kyrkjepolitikk og dogmatikk, og eg kritiserte særleg at bruken av dåpen som einaste medlemskriterium talar i mot vår lutherske lære. I den vesle katekisma har Luther på meisterleg vis og med enkle døme halde saman dåpens tre element: vatnet, ordet og trua.

Etter meir enn 20 år som leiar for eit bedehus har eg røynsle med kor svakt dåpen står i forkynninga her vest

Så skulle vi kanskje tru at alt er vel når normallovene for ImF/NLM-forsamlingar seier at medlemskap kan teiknast av personar som vedkjenner «seg til den kristne tro og er døpt»? Vel. Uroa mi over denne formuleringa vert større når eg les rettleiinga (sjå den første lenka, red.anm.). Det gjeld to ting: Oppmodinga til å møta menneske «med raushet for eksempel i forhold til det som har med dåp å gjøre», verkar tilsynelatande som god sjelesorg. Men i denne konteksten inviterer dette misbrukte ordet («raushet», red.anm.) til å bryta opp det sambandet som eg viste til i den aktuelle artikkelen om DNK – og endar i motsett grøft. Opplysninga om at eit ikkje-døypt medlem kan oppleva «begrensninger knyttet til … lederoppgaver», vert då ikkje godt nok. Det minste ein burde seia, var at udøypte medlemer ikkje kan ha leiaroppgåver i forsamlinga. Punktum. Etter meir enn 20 år som leiar for eit bedehus har eg røynsle med kor svakt dåpen står i forkynninga her vest.

Les òg: Ny lov gir svar til fellesforsamlingar.

Det er det eine.

Det andre er at paragrafen synest å vise «den kristne tro» til ei subjektiv – og dermed mest viktige? – side av kristenlivet, medan dåpshandlinga blir verande på den objektive, distanserte, sida. I luthersk teologi høyrer dei saman! Det er ikkje mi (private eller personlege) tru og vitnemål som frelser, men «trua som lit på dette ordet» (mi utheving.), altså Guds lovnadsord om dåpen, som gjer dåpen til noko som gagnar oss.

Lat meg leggja til: Eg kjenner ikkje til noka framstilling som betre enn Luthers forklaring til dåpen knyter kristenlivet til starten på det same livet, anten det skjedde i dåpen eller ved ei særleg omvending, nemleg ved orda om den daglege omvendinga.

Så ei anna sak:

Det er interessant at organisasjonane ikkje har heilt samanfallande syn på etablering av eldsteråd. Mi frimodige ytring om dette er som følgjer: Eg ser det som eit godt prinsipp at lover og reglar ikkje spring føre organisasjonstenkinga. Det skjer kanskje fordi det gir ei kjensle av å vera «på ballen», altså å vera det som vi kallar «proaktiv». Mitt råd ville vera ikkje å etablera eldsteråd før ein visste kvifor. Når dette rådet ikkje er overordna styret (det er eg samd i), så spør eg: Er det berre for å markera (restane av) eit tenestedelingsprinsipp ein vil ha det? Då kan det vera lurt å venta litt.

Mitt råd ville vera ikkje å etablera eldsteråd før ein visste kvifor

Det er – for meg – ganske opplagt at desse lovene har ein førebels karakter. Lovene talar konsekvent om «forsamlingen», ikkje om «menigheten», og om møte, ikkje «gudsteneste». Men den medfølgande rettleiinga registrerer den mangfaldige språkbruken som har utvikla seg når det gjeld leiarskapen, som «vil se ulikt ut frå sted til sted». Det kling framandt i dei fleste indremisjonsøyre å seia «pastor», like så at ein i nynorskland seier «menigheten». Alt dette er på full fart inn i språkbruken. Kanskje det korrekte uttrykket «kyrkjelyden» vert for skummelt å ta i munnen? For då er liksom eit avgjerande steg, som ein enno ikkje er klar for, teke?

Men det er det ordet vi lyt nærma oss. Når forsamlingane heilt ut avløyser kyrkja si gamle rolle i dei fleste menneske – også kristne menneske! – sitt liv, og paraplyen (organisasjonane) vert kyrkje, då vert testen om dette nye har ein ekklesiologi (= lære om kyrkja) som er sterk nok til å halda vegger og tak oppe.

Den diskusjonen må også koma!

Egil Morland er professor, dr. philos ved NLA Høgskolen (fagfelt prekenlære og kirkerett)

– Konservative er svekka

Egil Morland ved NLA Høgskolen meiner den konservative sida i norsk kristenliv har vore offer for oppsplitting og avskaling sidan 90-talet.

Det var i eit foredrag på NLA Høgskolen 12. november at førstelektoren og presten var inne på dette. Sambåndet trykkjer foredraget i spalta Til tro i papirutgåva. Første del sto i desember, og dei to neste kjem i januar og februar. Det aktuelle utdraget lyder slik:

«Min eigen påstand er at vi dei siste 20 åra har vore vitne til ei oppsplitting, ei avskaling og forvitring på det som upresist vert kalla konservativt hald, som er utan sidestykke. Det må vera eit Guds under at vi enno i dag, i 2014, nok ein gong har høve til å påverka og for ei tid avgjera kursen vidare for Den norske kyrkja.»

Kirkens grunn. Sambåndet bad Morland om døme på kva han meiner med dette. Det første han nemner, er Samråd på Kirkens Grunn (SKG), eit forum som blei stifta i 1992 med mål om å få Den norske kyrkja (Dnk) til å gå i meir konservativ retning. Morland var i presteteneste på denne tida, men sjølv ikkje med i dette forumet.

– SKG var eit forsøk på å halda dei låg- og høgkyrkjelege saman i eit fellesskap, men det sprakk. Det førte til at fleire prestar vart heimlause i Dnk, og mange konverterte til katolisismen eller melde seg inn i Den nordisk-katolske kyrkja, seier Morland.

SKG vart beslutta nedlagd i 2002, og dei 250 medlemmene vart oppmoda om å engasjera seg i kyrkjesamfunn utanfor Dnk.

Rektorstriden. Egil Morland meiner òg at rektorstriden på Bildøy bibelskole mot slutten av 1990-åra høyrer med i denne samanhengen.
– Striden førte til at det sterke miljøet på Bildøy vart svekka, og at ein del folk vart heimlause i høve til skulen, meiner Egil Morland.

Dagen. Prosessen i samanheng med at avisa Dagen fusjonerte med Magazinet er eit tredje moment førstelektoren trekkjer fram.

– Striden i Dagen er òg eit døme på at folk som skulle ha stått saman, sto mot kvarandre. Men heldigvis tok dei namnet på avisa tilbake, og dette er kanskje den striden som har enda best, seier Morland.

Generelt meiner han at dei konservative miljøa i norsk kyrkje- og kristenliv «har hatt ei evne til å øydeleggja for seg sjølv».

– Ein kan mest samanlikna det med marxist-/leninist-rørsla på 1970-talet, seier Morland.

Avskaling. Som døme på avskaling nemner han etablering av ulike trussamfunn der ein ikkje berre samlast, men òg melder seg ut av Dnk.

– Når ein har vendt kyrkja ryggen, må ein spørja seg om ein har eit samfunn å vera ein del av som tek vare på alt det som må vera til stades for at det skal vera ei sann kyrkje, seier Morland.

Han viser til dåp, nattverd og truvedkjenning som døme.

– Avskalinga skapar ein fare for at ein i det nye riv ned veggar og tak som held bygget oppe teologisk sett. Spørsmålet er då om det nye er sterkt nok, seier Morland.

Breidde. Egil Morland peikar på at så lenge ein blir verande i Dnk, kan ein nyta godt av at kyrkja tek hand om breiddekontakten med folket gjennom til dømes dåp og konfirmantundervisning.

– Då kan ein leva som ei vekkingsrørsle. Men dersom ein melder seg ut, korleis vil ein då løysa utfordringane med breiddekontakt og å halda oppe kulturen i folket? To hus som står tett i tett, har i alle fall ein felles vegg, seier Morland.

Lekfolket. I Dagen 4. juli i år er sokneprest Runo Lilleaasen inne på tilhøvet mellom Dnk og dei lutherske organisasjonane. Han har bakgrunn frå det som no er Normisjon og kjenner misjonsnorge. Lilleaasen er usikker på om bedehus rundt om i landet er førebudd om det kjem liberale prestar til bygda:

– Det skal ikkje mykje til før ein ser at det myndige lekfolket ikkje er så myndig som ein kunne ynskje. Det uroar meg, seier Lilleaasen.

Egil Morland kjenner på den same uroa:

– Når ein har varmt hjarte, er det òg viktig å halda hovudet kaldt. Folk kan bli grepne av stemning og symboltale og ikkje oppdaga at teologien bak det heile, ikkje er så god. Det miljøet ein er i, kan føra til at ein mister dømekrafta, seier førstelektor Egil Morland ved NLA Høgskolen.